replika telefon ve varlık hiclik99 evet arkadaslar bugün replika telefon diyorki öngOn,İvmedik olarak kavranır ve Cpıkurosçulugun aiornlannclak. klınamnü, kısacası bir bdirlencmczciligi andırır. Aynı zamanda amaç da onaya konmuş olduğundan biz başkasının davranışını her zaman gelecekten itibaren jlgılanz. Ama uyumsuzluğun sonucu olarak, gelecek aracılığıyla algısal yorum her zaman fazlasıyla geniş ya da fazlasıyla dardır: hemen hemen, neredeyse (â peu pn?s| aracılığıyla yapılan bir yommdur. Bu yüzden davranışın ve başkasının varlığının doğrulanması eksik bir biçimde gerçekleştirilir; en uç noktada, beceriksiz kışı doğallanamaz bir kişidir; durum içinde angaje olan tüm olgusallığı durum tarafından emilir ve üzerine yığılır. Beceriksiz kişi olgusallığını uygunsuz hır biçimde serbest bırakır ve onu aniden bakışlarımızın altına yerleştirir: durumun anahıannı, kendiliğinden bir biçimde bizatihi durumdan gelen bir anahtarını karlamayı umduğumuz yerde, aniden uyumsuz bir mevcudiyetin dogrulanamaz olumsallığıyla karşılaşınz; bir varolanın varoluşu karşısına yerleştinliriz. Bununla birlikte beden bütünüyle edimin içinde olsa da olgusallık henüz ten değildir Müstehcen, bedeni bütünüyle edimlerinden soyan ve teninin hareketsizliğini açığa çıkaran dumşlar benimsendiği zaman ortaya çıkar, Qplak bir bedenin arkadan görünüşü müstehcen değildir. Ama kalçanın istençdışı bazı salınışları müs-lehcendir. Çünkü bu durumda yürüyen kişide edim halinde olanlar yalnızca bacaklardır ve kalça bu bacaklar tarafından taşman ve sallanması yerçekimi yasalarına itaatten ibaret olan ayrı bir yastığı andırır. Kalçanın bu durumu içinde bu-iundugu dummla dogrulanamaz; tersine, onun her türlü durumu bütünüyle uhnpediadır, çünkü şeyin edılginliğine sahiptir ve kendini bir şeymişçesine bacaklara taşıtır. Aynı anda da dogrulanamaz olgusallık olarak keşfedilir, her olgusal varlık gibi o da “fazladan''dır. Kalça, şimdiki anlamı yürümek olan bu bedenin içinde yalıtılır, bir kumaş onu önse bile çıplaktır, çünkü artık edim halindeki bedenin aşılmış-aşkınlıgına katılmaz; sallantılı hareketi gelecekten itibaren yo-nmlanacağma, bir fizik olgu gibi geçmişten itibaren yorumlanır ve bilinir. Do-Jal olarak, bu açıklamalar kâh davranışların durumla yorumlanması mümkün olmayan bilmem hangi yumuşaklıklarıyla, kâh dununun gerektirdiği gerçek mcvoıdıyete nispeten aşırı çok bir olgusallığı bize teşhir eden yapısındaki bir biçimsizlik (örneğin, yag hücrelerinin yaygınlığı) aracılığıyla, bedenin kendisini ilutûnûyle ten kıldığı durumlara da uygulanabilir. Ve bu açığa çıkan ten, arzulama durumunda olmayan binne ve arzusunu tahrik etmeksizin göründüğünde, m anlamıyla müstehcendir. Durumu, kavradığım anın bizatihi içinde tahrip
de, bana onu giydiren davranışların ince giysisi akındaki ani bir ^ veren özel bir uyumsuzluk: işle müstehcen diye adlandıracağım tç, • , Böylece sadistçe zorlamanın anlamı görülüyor; hoşluk özgürlü^. ^ kinin özelliği olarak açınlar ve Platoncu anımsamada duyulur düny^, lerinin yaptıkları gibi, onu belli etmeden aşkın bir öteye göndenr bız,. rışık bir anısını sakladığımız bu öteye ancak varlığımızın radikal bir (j„ cılığıyla, yani başkası-için-varlığımızı kararlı bir biçimde üstlenerek
hemen anında örtmek üzere açar: hoşluktaki ten, erişilemez başkası^ başkasının başka bir sentezini gerçek bir biçimde oluşturmak için ho;ü etmeyi hedefler: başkasının tenini görünür kılmak ister; ten bizatilıij, içinde hoşluğun tahripçisi olacak, başkasının nesne-özgûrlûgû olguy; dan emilip dağıtılacaktır. Bu emilip dağılma yok olma değildir: sadist» olarak görünen özgür-başkasıdır, nesne-başkasmın kimliği bu bignn^ 1er içinde tahrip edilmiş değildir; ne var ki ten ile özgürlüğün çevrilmiştir; özgürlük, hoşluğün içindeyken olgusallığı içeriyor ve-gerçekleştirilecek olan yeni sentezin içinde, özgürlüğü içeren ve İlktir. Dolayısıyla sadist kişi, teni aniden ve zorlamayla, yani kendila de alet olarak kendi bedeninin katkısıyla göstermeyi hedefler. Ba^i® nine müstehçenlik veçhesi altında belireceği birtakım taınrlar ve dum^ yı hedefler; böylece kullanılabilirliğe dayalı sahiplenme düzlemindeia başkasının üzerinde güç kullanarak eylemek sureliyle teni hayata geş: kası onun elleri arasında bir alet haline gelir-, sadist kişi başkasınınl* lanır, yere doğru eğilsin, iyice sıkışsın diye omuzlarına bastını dan bu aletsel kullanmanın amacı da bizatihi kullanmaya içkındirsa sının tenini ortaya çıkarmak için başkasına araç muamelesi yapar.s sini bir araç olarak yakalayan varlıktır ve bu aracın işlen de sadisiinl simleştirmesidir. Şu halde sadistin ideali, başkasının araç olmal® esasen ten olacağı, teni hayata geçirecek ten olacağı anaerişraeto neğin baldırlar müstehcen ve açılmış bir edilginlik içinde kendd® sunmaktadırlar, kalçalan daha yukarıya kaldırmak ve bu kez deı» leşmek için kullanılır, iki yana doğru ayrılırlar, eğilip bükülen^' Ama yanılgıya düşmeyelim: sadist kişinin onca debelenete^
Varlık ve Hiçlik
îcy.ellenyleyoğurmak ve yırmmgu alımda ezmek ısiedig. şey, başkasının özgürlüğüdür. bu özgürlük oradadır, bu tenin içindedir, ten olan şey bu özgürlüğün kendisidir, çünkü başkasının bir olgusallıgı vardır; dolayısıyla sadistin kendine mal etmeye çalıştığı şey bu özgürlüktür. Böylece sadist kişinin çabası, başkasının bedeninde teni hayata geçirecek ten muamelesi yaparak bu bedene sahip olmak suretiyle, başkasını acı ve şiddet aracılığıyla teninin içinde kapana kısılmış gibi hissettirmektir; ama bu sahiplenme, kendine mal ettiği bedenin ötesine geçer, çünkü bu bedeni ancak başkasının özgürlüğünü bir kapan gibi içinde tuttuğu sûrece sahiplenmek ister. Sadist bu yüzden başkasının özgürlüğünün ten aracılığıyla boylece tutsak edilmesinin görünür kanıtlannı isteyecektir; aman dileimeyi amaçlayacaktır, işkence ve tehditle başkasını aşağılanmaya, en değerli şeyini yadsımaya zorlayacaktır. Bunun egemenlik duygusunun verdiği tattan kaynaklandığı, güç istenci nedeniyle olduğu söylenir. Ama bu açıklama muğlak ya da saçmadır. Öncelikle egemenlik duygusundan alınan tadı açıklamak gerekir. Bu tat, sa-dizmi temellendiren şey olarak sadizmden önce gelemez, çünkü tam da sadizm gıbıvesadizmle aynı düzlem üzerinde, başkası karşısında duyulan kaygıdan doğar. .Aslında sadistin işkence aracılığıyla karşısındakinden bir olumsuzlama elde çimekten hoşlanmasının nedeni aşkın anlamını yorumlamaya imkân veren nede-nmbenzeridir. Nitekim aşkın, başkasının özgürlüğünü ortadan kaldırmayı değil, onu özgürlük olarak tutsaklaştırmayı, yani başkasını, özgürlüğün kendisi aracılığıyla tutsaklaştırmayı talep ettiğini gördük. Aynı biçimde sadizm de işkence ettiği kişinin özgürlüğünü ortadan kaldırmayı amaçlamaz, bu özgürlüğü işkence gören tenle özgürce özdeşleşmeye zorlar. Bu nedenledir ki cellat için zevk anı, kur-banmın kendini inkar ettiği ya da aşağıladığı andır. Gerçekten de kurbanın ûze-nnde uygulanan baskı ne olursa olsun, inkar özgür kalır, kendiliğinden ürer, duruma venlen bir cevaptır; insan-gerçekligini gösterir; kurbanın direnişi ne olur-j sa olsun, aman dilemezden önce ne kadar beklemiş olursa olsun, her şeye rag-I inen yine de fazladan on dakika, bir dakika, bir saniye daha bekleyebilir. Acının I tahammül edilmez hale geldiği ana kurban karar vermiştir. Ve bunun kanıtı da lınkanmsonradan pişmanlık ve utanç içinde yaşayacak olmasıdır. Dolayısıyla bu I inb tümüyle kurbana yüklenebilir. Ama öte yandan sadist de aynı zamanda |Wn,b« inkarın nedeni olarak düşünür. Eğer kurban direnir ve aman dıleme-oyun daha da zevkli hale gelir: mengene biraz daha sıkılacak, faz-bi.bnbi.rkma uygulanacak ve sonuçla direnişler kmlacaktrr.replika telefon yazdı ve sundu..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder